Archive

Archive for the ‘હેમંત પૂણેકર’ Category

ઊપડતી જીભ અટકે છે – હેમંત પૂણેકર

November 8, 2013 Leave a comment

ઊપડતી જીભ અટકે છે, હૃદય પર ભાર લાગે છે,
પ્રણયની વાત છે, કહેવામાં થોડી વાર લાગે છે…

ઘણાં વર્ષો થયાં, હું આ શહેરમાં હૂંફ શોધું છું,
અહીં જેને મળું છું, સાવ ઠંડોગાર લાગે છે…

ફડક ડૂબી જવાની મનમાં પેસી જાય છે ત્યારે,
તણખલું એક પણ દેખાય તો આધાર લાગે છે…

ટકોરા મારવા દે, શક્ય છે એનું ઊઘડવું પણ,
તું જેને ભીંત સમજ્યો છે, મને એ દ્વાર લાગે છે…

સૂરજ સાથે મિલાવી આંખ એની આ અસર થઈ છે,
બીજે ક્યાંયે નજર નાખું છું, બસ અંધાર લાગે છે…

નયનમાં અશ્રુ આવે છે તો એ વાતે હસી લઉ છું,
ચલો ક્યારેક તો આ આંખ પાણીદાર લાગે છે…

પ્રથમ સૂર્ય પાસે ઉધારી કરે – હેમંત પૂણેકર

August 6, 2011 Leave a comment

પ્રથમ સૂર્ય પાસે ઉધારી કરે છે,
પછી ચાંદ બહુ હોશિયારી કરે છે…

જરી અમથી છે વાત મારી તમારી,
છતાં સૌ વધારી વધારી કરે છે…

હવે મારા મિત્રો, રહ્યાં ક્યાં છે મારા?
મળે છે મને, વાત તારી કરે છે…

આ ઝાકળને આવી, તુજ આંસુની ઈર્ષ્યા,
જે ફૂલોથી કોમળ સવારી કરે છે…

સુકોમળ સપન તે છતાં ઊગવાનાં,
તું શું પથ્થરોની પથારી કરે છે!…

મહેકતી પળો છે, બહેક મન મૂકીને,
બધું શું વિચારી વિચારી કરે છે…

અચાનક મળી તું, અવાચક છું હું પણ,
હ્રદય હર્ષની ચિચિયારી કરે છે…

– હેમંત પૂણેકર