Archive

Archive for the ‘શોભિત દેસાઈ’ Category

ખુદની સિલક ગણી લઉં – શોભિત દેસાઈ

July 15, 2013 Leave a comment

બચ્યા છે કેટલા? એ શબ્દ પણ ગણી લઉં છું,
છૂટો પડું છું ને ખુદની સિલક ગણી લઉં છું…

ક્ષણો, કલાક, દિવસ, માસ, વર્ષ કે સૈકા,
તમે હો એવા સમયને પ્રણય ગણી લઉં છું…

રૂપ કૈફી હતું, આંખો ઘેલી હતી, ને હથેળીમાં એની હથેળી હતી,
મન મહેકતું હતું, ભીના કંપન હતા, એની સાથે મુલાકાત પહેલી હતી…

આંખમાં એક દરિયો છુપાયો હતો, પણ શિશુ જેવો નિર્દોષ ચહેરો હતો,
છોકરી મારી સામે જે બેઠી હતી, ખૂબ અઘરી હતી, સાવ સહેલી હતી…

મીઠી મુંઝવણ હતી, હોઠ તો ચૂપ હતા, જો હતો, તો હતો મૌનનો આશરો,
એણે જ્યારે કહ્યું, હું તને ચાહું છું, જિંદગી એક પળમાં ઉકેલી હતી…

જોતજોતામાં બસ એ રિસાઇ ગઇ, પણ દૂર ના જઇ શકી મારાથી એ,
ફેરવી તો લીધું મોઢું છણકો કરી, પીઠથી પીઠ તો પણ અઢેલી હતી…

– શોભિત દેસાઈ

હું હજી પણ ત્યાં જ ઉભો છું – શોભિત દેસાઈ

June 30, 2012 Leave a comment

મને ખુદને જ મળતો હું હજી પણ ત્યાં જ ઉભો છું,
ને વરસાદે પલળતો હું હજી પણ ત્યાં જ ઉભો છું…

હતો જે આપણો સબંધ એના ભગ્ન અવશેષો,
શિશુ માફક ચગળતો હું હજી પણ ત્યાં જ ઉભો છું…

તને આગળ ને આગળ હું સતત જોયા કરું અથવા,
પ્રયાસોમાં કથળતો હું હજી પણ ત્યાં જ ઉભો છું…

ચણાયા કાકલૂદી પર થરકતી જ્યોતના કિસ્સા,
દીવાની જેમ બળતો હું હજી પણ ત્યાં જ ઉભો છું…

નગરનાં માણસો જે એ બધાં છે મીણના પૂતળાં,
અને એમાં પીગળતો હું હજી પણ ત્યાં જ ઉભો છું…

– શોભિત દેસાઈ