Archive

Archive for the ‘અનિલ ચાવડા’ Category

કામ સોપ્યું – અનિલ ચાવડા

July 5, 2014 Leave a comment

કાયમી પીડા મને તેં સાંખવાનું કામ સોપ્યું,
આગ કાગળના પડીકે બાંધવાનું કામ સોંપ્યું…

છું પ્રથમથી શ્વાસનો રોગી અને પાછું ઉપરથી,
તેં સતત, એવું સતત કૈં હાંફવાનું કામ સોપ્યું…

જળ ભરેલું પાત્ર હો તો ઠીક છે સમજ્યા, પરંતુ,
કામ સોપ્યું એય દરિયા ઢાંકવાનું કામ સોપ્યું?

વસ્ત્ર સાથે સર્વ ઈચ્છા પણ વણાવી જોઈએ હોં,
એક ચરખો દઈ મને તેં કાંતવાનું કામ સોપ્યું…

દઈ હથોડી હાથમાં, બસ આંગળી ચીંધી બતાવી,
ને સમયનો પીંડ આખ્ખો ભાંગવાનું કામ સોપ્યું…

તું મને પ્રગટાવને – અનિલ ચાવડા

February 20, 2013 Leave a comment

છોડ દીવાને પહેલાં તું મને પ્રગટાવને,
આવવા તૈયાર છું, રસ્તો જરા બદલાવને…

પ્રેમની વ્યાખ્યા કરે છે એક માણસ ક્યારનો,
તું જરા એને ખૂણામાં લઈ જઈ સમજાવને…

ભાઈ ખાલીપા હજીયે કો પણ આવ્યું નહીં,
તું જ ઘરની બ્હાર જઈને બારણું ખખડાવને…

આંસુ આંખોનાં પ્રવાહી થઈ ગયેલા શબ્દ છે,
ચાલ નવરો હોય તો થોડીક લિપિ ઉકલાવને…

ક્યાં સુધી હું આભ સામે જોઈને બેસી રહું?
તું હવે વરસાવતો જો હોય તો વરસાવને…

– અનિલ ચાવડા

એક મોજું એ રીતે અથડાય છે – અનિલ ચાવડા

February 11, 2013 Leave a comment

એક મોજું એ રીતે અથડાય છે,
સ્વપ્નમાં સૌ વ્હાણ ડૂબી જાય છે…

આ દિવસ ક્યારેય પણ ઊગતો નથી,
રાતનો ખાલી કલર બદલાય છે…

આમ કરતાં આમ કર્યું હોત તો?
એ બધું વીત્યા પછી સમજાય છે…

તોડવું કઈ રીતથી પેન્સિલ પણું?
શ્વાસ જન્મે ને તરત બટકાય છે…

માત્ર હું દીવાસળી બોલું અને,
ચોતરફથી આગ લાગી જાય છે…

– અનિલ ચાવડા

સમજની બ્હાર છે – અનિલ ચાવડા

January 27, 2013 Leave a comment

તેજમાં પણ જે નથી ને જે તમસની બ્હાર છે,
કેમ સમજાવું તને કે એ સમજની બ્હાર છે…

ચાલ ચાલે એ પછી તું મ્હાત આપે ને ભલા,
તું રમતમાં છે જ નહિ, તું તો રમતની બ્હાર છે…

સેંકડો ખડકો નીચે ભૂતકાળ દાટી દો છતાં,
ફાટશે જ્વાળામુખી થઇ, એ શમનની બ્હાર છે…

ચાલવા કે દોડવાથી થોડું કંઈ પ્હોંચી શકાય,
છે ઘણા રસ્તા જ એવા જે ચરણની બ્હાર છે…

પી ગયો છું સાત દરિયાનેય નીચોવીને હું,
કૈક એવું લાવ જે મારી તરસની બ્હાર છે…

– અનિલ ચાવડા

ચોતરફ અજવાળું ઊઠી ગયું છે – અનિલ ચાવડા

February 16, 2012 Leave a comment

ચોતરફ અજવાળું ઊઠી ગયું છે,
કોઈ ઘરમાં કંઈક મૂકી ગયું છે…

મેં ચણાવી એક દીવાલ ભીતર,
કોક આ દીવાલ કૂદી ગયું છે…

તું ઊછળતી એક એવી નદી છે,
મારું જેમાં વ્હાણ ડૂબી ગયું છે…

કેમ તારામાંથી હું બહાર આવું,
દોરડું વચ્ચેથી તૂટી ગયું છે…

ત્યાં પતંગિયું જ બેઠું હશે હોં,
એટલે એ પાન ઝૂકી ગયું છે…

ડાળ પર પડઘાય છે એક ટહુકો,
ક્યારનું પંખી તો ઊડી ગયું છે…

– અનિલ ચાવડા

લોહીના છાંટા – અનિલ ચાવડા

September 10, 2011 Leave a comment

વાત છે લોહી ઉડ્યું એ છાંટણાની,
ત્યાં ગણતરી શું કરું હું આંકડાની?

બોલ હે ઈશ્વર! મને કંડારવામાં,
આંગળાની ભૂલ છે કે ટાંકણાની?

સાવ સૂક્કાં વૃક્ષ જેવું મોં કરીને,
પાંદડાંની વાત કે’ છે, પાંદડાંની?

વૃદ્ધથી રડવું જ રોકી ના શકાયું,
વાત જ્યારે નીકળી આ બાંકડાની…

એક માણસ નામની ફૂટી છે શીશી,
ને ભરાણી છે સભાઓ ઢાંકણાંની…

 

– અનિલ ચાવડા